محرم ماه ايثار و از جان گذشتگي است ماه عشق وشور و فرياد است ماه سرافرازي برفراز نيزه هاست ماه آميختن بت خون و آميختن عشق است سلام بر حسين .

                            عالم همه قطره اند و درياست حسين

                                         خوبان همه بنده اند و مولاست حسين

                            ترسم كه شفاعت كند از قاتل خويش

                                              از اين پس كه كرم دارد و آقا ست حسين

برخيزيد و جامه برتن كنيد اي عزيزان حسين           ماه محرم رسيد ، همه عاشق حسينيم

 فرارسيدن ماه محرم و ايام شهادت امام حسين (ع) و حضرت ابوالفضل (ع) را به همه ناشنوايان عزيز و خانواده محترمتان تسليت عرض مي كنيم.

بنام خدا

خلا صه داستان" به عيادت رفتن ناشنوا بر همسايه رنجور خويش"       (از مثنوي معنوي)

به شخصي ناشنوا خبر دادند كه همسايه ات بيمار  شده، او خواست كه حق همسايگي را ادا كند وبه عيادت بيمار برود. ولي پيش خود گفت: من با اين گوش عليل وناشنوا ازسخن ان بيمار چه مي فهمم؟! مخصوصا" كه اين شخص، بر اثر بيماري ورنجوري توان حرف زدن درست وروشن را نيز ندارد ولي چاره اي نيست بايد مراتب ادب را پاس داشت و به عيادت همسايه بيمار شتافت . او فكري كرد و پيش خود چاره اي ايشان انديشيد: به لبهاي  بيمار نگاه ، مي كنم همينكه لب بيمار به حركت درامد حدس خود را مي زنم و مقصودش رادر ميابم. و متقابلا" سوالاتي هم از او مي كنم. پس ديگر مشكلي وجود ندارد و درنگ جايز نيست ! آن شنوا، پيش خود پر سشها وپا سخهايي را تنظيم كرد بدين گونه : به او مي گويم : حالت چطور است ؟ او حتما" مي گويد: بحمد الله، خوبم به او مي گو يم : خدا را شكر. سپس خواهم گفت: غذا چه خورده اي؟ او خواهد گفت: شر بت يا آش ماست خورده ام. من مي گويم : نوش جا نت. دوباره خواهم گفت: كدام حكيم براي تو نسخه نو شته است؟ و حتما" او نام يكي از حكيمان را مي برد. من خواهم گفت: قدمش مبارك است.

خلا صه از اين گونه پرسشها و پا سخهاي فرضي پيش خود آراست وبه عيادت بيمار شتافت . وقتي

كه آن ناشنوا بر بالين بيمار حاضر شد، از او مي پرسد :

حالت چطور است ؟

بيمار:  دارم مي ميرم!

ناشنوا: خدا را شكر !

وقتي كه بيمار، شكرو سپاس او را مي شنود پريشان مي شود و با خود مي گويد: اين مردك يا هـــذيـان مـــي بافد و يا واقعا" دشمن من است ؟!

ناشنوا: غذا چه خورده اي؟

بيمار: زهر خورده ام

ناشنوا: نوش جا نت!

از اين پاسخ، بيمار سخت رنجيده و نژند خا طر ميشود .

ناشنوا: كدام حكيم به در مان تو مي ايد ؟

بيمار: عزرائيل!

ناشنوا : قد مش مبارك است !من تجر به كرده ام كه هر وقت او به بالين بيمار ميرود، حالش را خوب

جا مي اورد !

ناشنوا پس از اين عيا دت! از خانه بيمار بيرون مي آيد و خرسند از اينكه حق همسا يگي را مراعات كر ده، خدا را سپاس مي گويد !

از آن طرف نيز بيمار، سخت آزرده و دلشكسته با خود مي گو يد: عجبا! من مي دانستم كه او با من ميانه

خوشي ندارد، ولي ديگر نمي دانستم كه خواها ن مرگ من نيز است ! وآنگاه شروع به ناسزا گفتن و دشنام به آن شخص مي كند  

                                                                                             تايپ: آرام داداشخاني

                                                                                        تهيه و تنظيم : سجاد بهرامي